آسمان آبی با پاره‌های ابر،

پشت پنجره‌ای باران خورده،

که این روزها فقط ساعاتی از اول صبحِ روز جمعه‌ای می‌توان به زیبایی‌اش دل بست.

آلودگی است وُ آلودگی وُ

باز هم آلودگی.

کاش آسمان می‌دانست

چقدر بی‌تابش می‌شویم.

کاش می‌دانست

با دیدنش چقدر امیدوارتر می‌شویم.

همیشه اینطور بوده که انسان‌ها که از زمین خسته می‌شوند، به آسمان پناه می‌برند.

این روزها اما

آسمان را هم از ما گرفته‌اند.