خسته‌ایم. به اندازه‌ی خبرهای بد سرزمینمان به اندازه‌ی رویاهای

نقشه‌هایم نقش زمین می‌شوند در دوئل با زنی در

(سقوط)   نقشه‌ی فرار را بارها و بارها مرور

  دوئل به چشم‌های زنی که در آینه هفت

سکوت جاری شد چون خونی سرریز از چاقو در

در بازیِ زمان شاید زندگی، همین حال است. که

نمی‌دانم چرا عاشق شده‌ام اما خوب می‌دانم چرا عاشق

نه قو هستیم نه فیل و شامپانزه که از

پا‌به‌پایم می‌دویدی از سر تا تهِ کوچه از ته

می‌شد پرند‌ه‌ها‌ راه بروند. آدم‌ها پرواز کنند. و رویاها