این روزها می‌نویسم تا به خودم به عنوان جزء کوچکی از هستی نزدیک‌تر شوم.

می‌نویسم تا خودم را بهتر بشناسم، تا تجربه‌هایم به عنوان یک انسان در کره‌ی خاکی را مکتوب کنم تا به یاد بیاورم.

می‌نویسم تا به تاریک‌ترین زوایای وجودم پی ببرم، تا ناکامی‌ها و دلتنگی‌ها و از دست دادن‌ها را بیشتر بپذیرم.

می‌نویسم چون نوشتن عبور از میان زخم و خونابه‌ی زندگی‌ست، مواجه‌ی مستقیم با درد است که شالوده‌ی اصلی زندگی‌ست.

می‌نویسم تا بدانم وقت تنگ است، میان همین دردها باید با دیدن پروانه‌ای، شنیدن نوایی، بوییدن گلی، به آغوش کشیدن عزیزی، دنیا را از آن خود کرد.