وقتی شعرهای بعضی شعرای بزرگ را می‌خوانی، وقتی به نزدیکی ذهن و زبان و قلمشان توجه می‌کنی، دلت می‌خواهد جای آن‌ها باشی، یا لااقل جای عزیزی که تفسیرهای متفاوت و زیبایی از آن شعرها دارد.

اما تو جای خودت هستی، اندازه‌ی خودت می‌بینی، اندازه‌ی خودت درک می‌کنی و می‌دانی این خود‌ها، این درک‌ها و دیدن و چشیدن‌ها باید گسترش یابند و گسترده شوند. آنقدر گسترده و عمیق که بتوانی دیوار میان ذهن و قلمت را برداری.