١.سزیان
فه‌رخێ نیە‌کە‌ی کام دیم چە‌قوو تێژترە
یا چ چشتێگ ئاگر فێشترێ کەیدە‌و
ژنێ کە لە سزیان چکووڵ کرمیتێگ چە‌و هێز نیە‌ی
سزیایە!
ژنێ کە لە بان چەقووماقیە‌و بە‌ی
ڕە‌گێ بڕیایە
و ئە‌وە ک
وە‌ل چە‌مە‌دانە‌گە‌ی گە‌پ دە‌ی
بان هە‌ڵگردیە!
١.سوختن
فرقی ندارد کدام سمت چاقو تیزتر است
یا چه چیزی آتش بیشتری درست می‌کند
زنی که از سوختن چوب کبریتی چشم برنمی‌دارد
خودش سوخته است!
زنی که به چاقویی زل زده
رگش بریده است
و کسی که
با چمدانش حرف می‌زند
رفته است!
٢. تیرواران
نه‌مردمه
به‌ڵام جوورێ ماقمە‌و بردیە
چمانێ
دەم شە‌وە‌کیانە‌و
لە تیرواران خوەم تیە‌مە‌و
٢. تیرباران
نمُرده‌ام
بلکە طوری بهت‌زده شده‌ام
انگار
دم صبح است و
از تیرباران خودم برگشته‌ام.
٣.قەیر دەسەیلد بزان:
قەیر دەسەیلد بزان
دەسەیل ت
تۊەنن کۊە جی وە جی بکەن
تۊەنن ئاسمان بوارنن
سنوورەیل بشوورن
مەلەوەریل لە تاڵەی قەفەس باڵەو بیەن
تۊەنن
چوار چمک دنیا بگرن
پڕێ وەهار بکەن
لە میلکان سەردمان ئاگر ژیان بکەنەو
تۊەنن
مردێ زینیەو بکەن
تۊەنن
خون کراسەیل ڕەوزەو بکەن
هەر ئاڵایگ کەفت
لە شوونێ
ناوک ئاڵای تر بووڕن
قەیر دەسەیلد بزان
هەر شەو
لە خە‌یاڵ لاپەڕەیل بیلانە جی
بیل تا شەوەکی
مەڵهەم زام ئایەمەیل شێعرد بنەن
بیل تا لە شوون دەنگەیل سەر بڕیا
هاوار بنەن
قەیر دەسەیلد بزان
دۊای ت ئەوان هەر هەسان.
٣.قدر دست‌هایت را بدان:
قدر دست‌هایت را بدان
دست‌های تو
می‌توانند کوه را جابه‌جا کنند
می‌توانند آسمان را ببارانند
صنوبرها را بشویند
پرنده‌ها را از تقدیر قفس رها کنند
می‌توانند
چهار گوشه‌ی دنیا را بگیرند
پر از بهار کنند
در خانه‌ی سردمان آتش زندگی برپا کنند
می‌توانند
مرده را زنده کنند
می‌توانند خون لباس‌ها را سبز کنند(برویانند)
هر پرچمی افتاد
به دنبالش
ناف پرچم دیگری را بِبُرند
قدر دست‌هایت را بدان
هر شب، تا صبح
در خیال صفحه‌ها جاشان بگذار
تا مرهمی بر دردِ آدم‌های شعرت بگذارند
بگذار تا به دنبال صداهای خفه شده
فریاد بزنند
قدر دست‌هایت را بدان
بعد از تو، آنها همیشه هستند.
٤.پەژارە
لە‌شم بو پەژارە دە‌ید
بوو خۊن ماسیای
پڕم لە خە‌یاڵەیل بە‌تاڵ
گاجار کەفم و نیە‌ڵسم
مرم و لە لەشێ تر زینیەو بووم
هەم خوەم
هەم خوەم
من داڵگ خوەمم
دۊەت خوەمم
من خوەیشگێ لە زگ خوەمم
من تەنیا دارێگ لە ڕۊ لە‌ش مانشتم
سزیەم
هەم لە ئەولاتر لە ڕیشە‌ی دارێ تر چۊزە دەم
هەم خوەمم
هەم خوەمم
چەوەیلم سڕیمەسەو
لە ناو خوەم ئەڵام و ئاوا بووم
تەمام بۊن نیەزانم
من زامەیلم نیەسڕمەو
ئەڵچنمیان، ئڕایان لاوە لاوە کەم
خەڵەتنمان
تا بمەزریەن
تا لە ژێر لچەو نەخوتنن
تا پەڵپ لە‌ش تر نەگرن
٤. غم
.تنم بوی غم می‌دهد
بوی خون خشک شده
پر از خیال باطل هستم
گاهی می‌افتم و بلند نمی‌شوم
می‌میرم و با تن دیگری زنده می‌شوم
باز خودم هستم
باز خودم هستم
من مادر خودم هستم
دختر خودم هستم
خواهر تنی خودم هستم
تنها درخت روی تنِ کوهِ مانشت هستم
سوختم
باز هم آن طرف‌تر از ریشه‌ی درختی دیگر جوانه می‌زنم
باز خودم هستم
باز خودم هستم
اشک چشم‌هایم را پاک می‌کنم
در خودم طلوع و غروب می‌کنم
تمام شوند، نمی‌دانم
زخم‌هایم را پاک نمی‌کنم
بلندشان می‌کنم، برایشان لالایی می‌خوانم
گولشان می‌زنم
تا آرام‌شان بگیرد
تا زیر لب غر نزنند
تا بهانه‌ی تن دیگری را نگیرند.
٭شعرهای خانم نسرین شفیعی، هانا
٭ترجمه‌ی شهلا
آخرین دیدگاه‌ها