دیرگاهی بود
که گَردِ مرگ بر جهان پاشیده بود
که خورشید نمیتابید
باران نمیبارید
و برف خیالی بود
آنقدر دور
آنقدر محو
که حتی لبی را به لبخندی نمیآرایید
دل پروانه اما
پرواز میخواست
خیال رنگیاش گلزار میخواست
شکافت پیله را آرام آرام
رها کرد
تنِ زندانیِ خویش
پروانه
به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
دستهها
- وبلاگ (979)
- اشعار برگزیده (70)
- شعرهای ترجمه شده (25)
- شعرهای فارسی (42)
- شعرهای کُردی با ترجمه (2)
- برگزیدگان (2)
- توسعهی فردی (14)
- جملههایی از جنس نور (12)
- عکسنوشته (4)
- فهرست تمامی مطالب (4)
- موسیقی (1)
- نوشتههای من (870)
- My english writing (34)
- اعترافبازی (54)
- خاطره بازی (7)
- خودنگاری (234)
- داستانک (5)
- دلخوشیهای من (56)
- رقصِ انگشتها (33)
- شعر (225)
- عکسنوشته (51)
- کاریکلماتور (1)
- کمی بلند بلند فکر کردن (119)
- معرفی فیلم (17)
- معرفی کتاب (18)
- جستار (6)
- داستان بلند و رمان (5)
- داستان کوتاه (2)
- داستانک (1)
- هنوز در سفرم (13)
- واژهبازی (1)
- اشعار برگزیده (70)
آخرین دیدگاهها