امید هم عین کوره راه‌های روستاهاست
در آغاز راهی نبود
اما وقتی آدم‌های زیادی به یک سو رفتند
راه خودبه‌خود ساخته شد.
((هرمان دکونینک))
و امید
نام دیگر تو می‌شود
آنگاه که با غمگین‌ترین چشم‌ها
به سویش می‌روی.
دل به مسیر بسپار
همچون پروانه‌ای
که به سوی بابونه‌ای!
آخرین دیدگاه‌ها