((معماریِ تن تو

تاریخِ انحناست.))

هوشنگ صهبا

 

 

تو

یک زن هستی.

شعر

زنی دیگر

–

بهترین ستاره‌شناسِ جهان

من بودم

که تو را در میهمانی آن شب

کشف کردم.

–

دیر شده‌ام:

شبیه دانه‌ای که در دهان یک کلاغ جوانه می‌زند.

–

شب به خیر…

برای من که همیشه عادت داشتم

لال از تو جدا شوم

شروع خوبی بود.

–

حتما کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است

هر روز که نمی‌شود

عاشق شد.

–

کاش کاغذ سیگاری داشتم

شعری می‌نوشتم

و سیگاری در آن دود می‌کردم.

–

و هیچ

جز زنی که زیباست.

–

.

.

.

و این مرثیه‌ای است

که این روزها

به جای برف بر سرِ ما می‌بارد.

.

.

–

آن که بر در می‌کوبد

لزوما به کشتن چراغ نیامده است.

بر در نمی‌کوبد

آن که به کشتن چراغ آمده است.

–

کاش تمام گلوله‌ها

برفی بود

آن وقت نه من می‌مُردم

نه تو قاتل می‌شدی.

–

هر روز یاد زنی می‌کنم

که در حد بضاعتش زیباست

پس بی‌دلیل نیست

که این برفِ لعنتی نمی‌ایستد.

–

کوچ یعنی،

ناگهان از خانه‌ات بروی

و بعد مدام به کوچه‌اش فکر کنی

با دری دولنگه، آهنی، آبی

و زنگی کنار دیوار

که هیچ اسمی روی آن نیست.

–

تو زشت‌ترین زن دنیا هستی

تو زشت‌ترین زن دنیا هستی

تو زشت‌ترین زن دنیا هستی

و این تنها فکری است

که مرا از دست تو رها می‌کند

زیبا

زیبا

زیبا.

–

سیاه پوشیده‌ام

برای زنی

سیاه پوشیده‌ام

برای زنی

باید

سیاه می‌پوشیدم

برای زنی.

–

وقتی که تب می‌کنم

فکر کردن به تو ساده می‌شود

می‌آیی کنارم می‌نشینی

موهایم را باز می‌کنی

و پنجره را نگاه می‌کنی

انگار که گاهی مرا دوست داری.

–

حق با همه است

جز من

که بی‌دلیل ایستاده‌ام

شبیهِ پلی

و مردی با چمدانی در دست.

–

تلخ

در تاریکیِ یک اتاق

انگار رگ نام دیگر مرگ است.

–

تنها سه سطر می‌نویسم

تو

من

و گاهی…

–

هیچ چیز این عکس کم نیست

جز چند بطری خالی

و زنی که با چکمه‌های سرخ

که ردپاهایش را مهر می‌کند

بر زمینه‌ی برفی این کوچه.

–

فکر کن هیچ اتفاقی نیفتاده است

به پشت برگرد

و سعی کن آرام بخوابی

من خنجر را بیرون می‌کشم.

–

دیگر حوصله‌ی نوشتن شعر ندارم

از بس که تو خر هستی

با این حال برای برف می‌نویسم

تا گلوله بداند

چند جانِ بی‌حوصله

زیر بهمن‌های پیش از این مدفون شده‌اند

 

و حالا ردپایی نیست

که دنباله‌ی ما باشد.