وقتی فکر می‌کنی بودن یا نبودنت فرقی ندارد،
وقتی فکر می‌کنی حضورت ممکن است تمرکز و توانِ عزیزی را بگیرد،
وقتی آدم‌ها حرفت را می‌شنوند ولی حرف خودشان را فریاد می‌زنند،
وقتی سکوتت را نمی‌فهمند،
وقتی قضاوتت می‌کنند،
وقتی پله‌های به ظاهر موفقیت را بالا می‌روند و رنگ عوض می‌کنند،
وقتی حقیقت را کتمان می‌کنند،
وقتی پشتت را خالی می‌کنند،
وقتی تعصب چشم‌ها را نابینا می‌کند، گوش‌ها را ناشنوا و زبان‌ها را لال،
وقتی بی‌انصافی می‌کنند، نادیده‌ات می‌گیرند،
وقتی بیشتر از حد توانت از تو انتظار دارند،
وقتی برای رسیدن به اهداف‌شان طعمه‌ات می‌کنند،
وقتی همه‌ی تلاشت را کردی و نتیجه نگرفتی،
وقتی فکر کردی ته خطی،
وقتی…
و برای تمام وقتی‌های دیگر، دو راه داری یا باید بمانی، بجنگی و بهای ماندن را بپردازی یا باید رها کنی و بگذری و بهای گذشتن را بپردازی. طبیعتا نمی‌توان نسخه‌ی واحدی پیچید؟
فقط باید مراقب باشی سری بعد گیر آدم‌های اشتباهی نیفتی و اگر افتادی با آسیب کمتری از آن موقعیت عبور کنی. و نگذاری این تجربه‌های تلخ اما آموزنده تو را بدبین کنند. دنیا پر از زیبایی‌ست.
تصویر: اثری هنری از
aleksandrapiaseckasculpture@
آخرین دیدگاه‌ها