پذیرش

یعنی جسارت عمیق دیدن و تجربه کردن چیزی که نمی‌خواهم اینجا باشد، اما می‌دانم که هست.

پذیرش

نه فرار، نه روبرگرداندن

نه مقاومت و جنگیدن، نه انفعال

و نه شکایت کردن است.

پذیرش

جسارت روبرو شدن،

ماندن و در آغوش کشیدن است.

و آسودگی اینجاست.

چند وقت پیش داشتم پُستی اینستاگرامی می‌خواندم که مطالب بالا را نوشته بود. همان لحظه پیامی آمد که بالای صفحه نمایش داده شد، با این مضمون که:

((چه کنم شهلا؟

واقعا نمیدانم.

فقط کاش هر چی که هست زودتر مشخص شه.))

و من مستاصل‌تر از آن بودم که بگویم چه باید کرد. و شرایط بغرنج‌تر از آن بود که از دست کسی کاری بربیاید. نوشتم:

به خدا توکل کن. 

عکس:

صبحی دیگر

و یک قدم نزدیک‌تر

به مرگ…

این معجزه را

خیلی‌ها دیده‌اند که الان میان‌مان نیستند و

روزی هم دیگران می‌بینند که ما نخواهیم بود.

ولی زندگی ادامه دارد…