این روزها همه چیز گران شده است و هر روز گران‌تر هم می‌شود. درست است که اینجور مواقع آدم‌ها از بس درگیر فشارهای اقتصادی هستند کم حوصله، کم حرف، پژمرده، حتی تندخو می‌شوند.

اما بیاییم و مهربانی را گران نکنیم. لبخند زدن به عابری که یکدفعه نگاه‌مان بهم گره میخورد، دست تکان دادن برای کودکی، صحبت کوتاهی با پیرزن یا پیرمردی که در پارک تنها نشسته‌ و… می‌تواند هم حال خودمان را بهتر کند، هم حال دیگران را.

دیروز موقعی که از پارک بیرون می‌آمدم، صدای عطسه‌ای عجیب از پشت سرم آمد. بصورت ناخوداگاه برگشتم ببینم کاری از دستم برمی‌آید یا نه. مرد میانسالی بود با موهای جوگندمی. تا متوجه نگرانی من شد، گفت: خوبه عطسه می‌زنیم در عوض سکته نمی‌کنیم.

دوتایی خندیدیم. سری تکان دادیم برای خداحافظی و هر کس راه خودش را رفت.  تا دقایقی بعد هنوز لبخند روی لب‌هایم بود.

بله مشکلات زیاد است، آدم‌ها کم حرف‌تر شده‌اند. و دوست دارند، جایی خلوت کنند و در تنهایی و اندوه خودشان غرق شوند اما ما همه در یک کشتی نشسته‌ایم. با احترام به فردیت و خواسته‌ی هر فرد می‌توانیم از کوتاه‌ترین برخوردهای اجتماعی‌مان هم، لحظه‌ای حال خوب‌کن درست کنیم. ما می‌توانیم با کارهایی به ظاهر کوچک دلگرمی برای همدیگر باشیم. و به همدیگر یادآوری کنیم که هنوز خورشید می‌تابد، آسمان آبی است، پرنده‌ها پرواز می‌کنند و ما کنار هم هستیم حتی از دور.

دوست عزیزی نوشته بود همه چیز گران شده است، جز جان آدمی. کلام درستی است مخصوصا با اتفاق‌هایی که در کشورمان می‌افتد از بلایای طبیعی و غیر طبیعی گرفته تا وقایع سیاسی و اجتماعی. اما ما باید مراقب کلام‌مان هم باشیم. باید حتی زمانیکه از سختی‌ها، تنگناها، سد‌ها و دیوارها می‌گوییم و می‌نویسیم روزنه‌ی امیدی هم بگذاریم. باید ناامیدی را در دل امید بدست بیاوریم. کاری که غیر ممکن به نظر می‌رسد. اما تنها راه ماست برای اینکه بتوانیم ادامه بدهیم و لااقل سقوط نکنیم. گاهی لازم است واقعیتی هرچند ساختگی را به جای حقیقتی تلخ به خورد خودمان بدهیم. در این صورت نه دروغ گفته‌ایم، نه نادیده گرفته‌ایم حقیقت را. فقط کمی تلطیفش کرده‌ایم و آن را آراسته‌ایم. فقط همین.

همه چیز گران شده است. بیاییم انسانیت، دوست داشتن، لبخند زدن و دلگرم کردن همدیگر را گران نکنیم. همه‌ی ما مهارت‌هایی داریم که می‌توانیم نیم ساعت در روز را برای دل‌مان و کمک به دیگران از آن‌ها مایه بگذاریم. شاید به جایی برسیم که کشتی‌مان را هم از غرق شدن نجات دهیم.

عکس از piariverola@