ستاره را بر زخمم مالیدم
همچون مداد پاکن
آن‌گاه زخمم پرتویی شد
که قلمم را مانند دوات در آن فرو می‌برم
و می‌نویسم
می‌خواهی راز اقتدرم را بدانی؟
زخمم هرگز خشک نمی‌شود.
((غاده السمان،
ترجمه‌ی عبدالحسین فرزاد ))
دسته‌ها
- وبلاگ (995)
- اشعار برگزیده (70)
- شعرهای ترجمه شده (25)
- شعرهای فارسی (42)
- شعرهای کُردی با ترجمه (2)
- برگزیدگان (2)
- توسعه‌ی فردی (14)
- جمله‌هایی از جنس نور (12)
- عکس‌نوشته (4)
- فهرست تمامی مطالب (4)
- موسیقی (1)
- نوشته‌های من (886)
- My english writing (34)
- اعتراف‌بازی (56)
- خاطره بازی (7)
- خودنگاری (240)
- داستانک (5)
- دل‌خوشی‌های من (58)
- رقصِ انگشت‌ها (39)
- شعر (225)
- عکس‌نوشته (51)
- کاریکلماتور (1)
- کمی بلند بلند فکر کردن (119)
- معرفی فیلم (17)
- معرفی کتاب (18)
- جستار (6)
- داستان بلند و رمان (5)
- داستان کوتاه (2)
- داستانک (1)
- هنوز در سفرم (13)
- واژه‌بازی (1)
- اشعار برگزیده (70)
آخرین دیدگاه‌ها