هنوز هم باورم نمی‌شود دوستی‌ای چند ساله که به واسطه‌ی بچه‌هایمان شکل گرفته بود، با بزرگ‌تر شدن بچه‌ها و بوجود آمدن اختلاف میانشان به آنجا رسید که تماس دیگری جواب داده نشود.
از این مسئله بگذریم که این جواب ندادن را می‌شود بی‌احترامی در نظر گرفت یا برای از بین نرفتن احترام حین بیان دلخوری‌ها، یا نشکستن حرمت‌ها یا…
اما به همین راحتی دوستی‌ای اَمن از بین می‌رود. حیف شد، واقعا حیف.
حتی یک ده هزارم درصد هم فکر نمیکردم چنین اتفاقی بیفتد از بس همه جوره برنامه‌های بچه‌ها را با هم و به بهترین نحو ممکن پیش می‌بردیم.
سعی می‌کنم درک کنم بچه‌ها به والدینشان نیاز دارند و طبیعتا الویت با آنهاست که با کمترین آسیب شرایط پیچیده‌ی بوجود آمده را بگذرانند.
گویی شرایط ما رو به هم نزدیک و از هم دور می‌کند، پذیرشش سخت است اما نه گریزی هست و نه گزیری!
اثر هنری و عکس: میرزا احمد
آخرین دیدگاه‌ها