در بعضی رابطه‌ها، یک قسمت هست که من اسمش را “قسمتِ کوفتیِ رابطه” گذاشته‌ام.

قسمتی که بدون دلیل خاص و مهمی فاصله میان دو نفر یخ می‌زند، منجمد می‌شود. رابطه‌ای که تا همین لحظاتی قبل، منشاء الهام بود و انرژی و تغییر، به یک‌باره فریز می‌شود.

اینجاست که باید بایستی، مکث کنی و از خودت بپرسی ارزش ادامه دادن دارد یا نه؟ بهتر است همانجایی که هستی بمانی و جلوتر نروی یا حتی اگر لازم است تا دیر نشده به عقب‌ برگردی؟

کمی دلسردکننده است اما نه گریزی از آن است و نه گزیری جز آن. قسمتِ کوفتیِ رابطه کلی حرف برای خودش دارد، کلی قصه، کلی احساس‌های خوب و بد. فقط باید بدانی این احساس‌ها گذرا هستند نه بخشی از تو، یا آن دوست نازنین یا حتی کل زندگی. باید با قدرت ادامه داد و کم نیارد.