‌زیباترین انسان‌هایی که تاکنون شناخته‌ام؛

آنهایی بودند که شکست خورده بودند، رنج می‌کشیدند، دچار فقدان شده بودند و با این حال راه خود را از اعماق درد و رنج گشودند و بیرون آمدند.

این افراد حسی از قدردانی، حساسیت و فهم زندگی داشتند که آن‌ها را پر از دلسوزی، ملایمت و توجه عمیق عاشقانه می‌کرد.

زیبایی این افراد اتفاقی نبود.

((الیزابت کوبلر راس))

و او یکی از همین آدم‌هاست.

چشم‌هام را بوسید.

در کسری از ثانیه

که همزمان به اندازه‌ی پلک زدنی و

به قدر ابدیتی پر شکوه طول کشید

رفت…

من ماندم‌ و

دلگرمی‌ای

که باز آغشته به دلتنگی شد.

((ساعت ٦:٢٩ دقیقه‌ی صبح، تهران))

عکس: بهزاد ساوانا