من به تو پناه آوردم.
همچون پرنده‌ای به لانه،
همچون سایه‌ای به آدمی
صلاتِ ظهر.
من به تو پناه آوردم.
بی‌آنکه بدانم
تو در باد لانه داری،
در شراره‌های آتش گم و پیدا می‌شوی،
در قطره شبنمی جاری و
به اعماق خاک راهی!
بی‌آنکه بدانم،
تو خود، بی‌پناه‌ترینِ بی‌پناهانی!
من به تو پناه آوردم
ای عشق!
بی‌آنکه بدانم
از تو به جایی نمی‌توان گریخت.
و بهترین خاصیت درمانیِ زهر،
مرگ است!
عکس از: e.stis@
آخرین دیدگاه‌ها