خیلی وقتها تنها روابط تعیین کنندهی جایگاههاست، نه شور و شوق و اشتیاق آدمها، نه میزان تلاش و توانایی و استعدادهای بالفعل یا حتی بالقوهی آنها.
متاسفانه به وضوح این تفاوت را احساس میکنی و خدا میداند چقدر درد دارد وقتی میبینی که فقط خودت هستی و خودت.
و تنها راه این است که تلاش کنی، تلاشی عاشقانه تا بالاخره دری باز شود.
دری که هنوز خودش را به تو نشان نداده!
پس خُرده شکستههایت را بردار
و پیش برو عزیز!
آن هم عاشقانه.
آخرین دیدگاهها