موقعِ سقوط، بال پروازم شدی میان موج‌ها، غریق نجاتم

  بند نمی‌آید درد. بند نمی‌آید اشک. بند نمی‌آید،

نمی‌دانم تندیسی که من از تو ساختم را دوست‌تر

با تو می‌توانم بارها خم شوم تَرَک بردارم بشکنم

من را بخوان چون اسکله‌ای سنگی که سفیدی‌ِ میان

باورم به تو به نازک دیوارِ واقعیت که خورد

می‌گویند: هر شروعی، پایانی دارد. تو چرا خزان بی‌‌پایانی

و دلتنگی گاهی جای خالی‌ست که هرگز پر نمی‌شود.

اما درد من چشم‌های سیاه تو نیست سیاهی چشم‌های

می‌خواهم سدِ زمان را دور بزنم سدِ مکان را