خیابانی باران خورده‌ هستم با ماشین‌های پارک شده در

و زمان را نگه داشته بودیم در فیلمی چند

در خواب از پله‌ای سقوط می‌کنم سقوط می‌کنم و

به لب‌هایم خیره می‌شوی به کلماتی که به دیواره‌ی

بیایید تبخیر و میعان و انجماد را از چرخه‌ی

و عشق همچون بارانی که زمین را به آسمان

و من امشب چشم در چشم رویایی شدم که

  پاره‌ای دردیم، من وُ تو تیر و کمندیم،

من بارها سپیدی زمستان را چُنان سیاهیِ شب زیسته‌ام

کی فکرش را می‌کرد از دلِ تاریک‌ترین لحظه‌ی شب