بعد از ظهر برای دیدن جلسه‌ی یک ساعت و

به ندرت پیش می‌آید شب‌ها زود بخوابم ولی اینجور

اینکه بتوانی بگویی چه بر تو گذشته، با واژه‌ها

  انگار که دست‌، پاها و دهانم را بسته

  * * * *   سایه‌های که رشد

تمام شب در خواب و بیداری روی سطح سفیدِ

دو روز اخیر بیشتر از هر احساسی، احساس سردرگمی

بچه که بودیم، همیشه مهمانی‌هایی را ترجیح می‌دادیم که

مدت‌‌هاست صندلی‌های اول هیچ نشستی نمی‌نشینی، نمی‌خواهی توی هیچ

تا حالا دقت کردی بعضی آدم‌ها مثل جاده می‌مانند،