در چشم‌های تو اندوهی نشسته که سکوت و سکون

ابرها می‌آیند و می‌روند می‌آیند و می‌روند آبیِ آسمان

از این یأس تا آن یأس از این اندوه

تَرَک برداشت شیشه‌ی نازکِ قلبم دیروز.   خُرده ریگی

ظلمت، خالیِ سرد را از عصاره‌ی مرگ می‌آکند و

زنی هر روز واژه‌ها را از گل‌های پیراهن، شانه‌ها

و عشق شرابی‌ست که از لابه‌لای انگشتانت چکه چکه

اسکله‌ای چوبی وُ متروکم در جزیره‌ای دورافتاده که مدت‌هاست

تنهایی گاه چهار دیواری‌ست یک در یک متر، با

چشمانِ تو شب‌چراغِ سیاهِ من بود. مرثیه‌ی دردناکِ من