شاید کابوسی هستیم که کودکی را به فریاد وا

و من پرنده‌ای شده‌ام که آسمان را به نشانه‌ی

خواب دیدم ما را بریدند و به کارخانه چوب‌بری

و مرگ تنها آیینه‌ای بود که مرا روبروی خودم

دست‌هایم را میان لنگرگاهی به آب می‌دهم که گل‌های

موج موجِ خزر، مشت مشتِ خاک، سنگ سنگِ خیابان،

و مرگ نوزادی‌ست که از سینه‌ی رگ‌ زده‌ی زندگی

  جا گذاشتم چشم‌هایم را در فاصله‌ی میانِ پلک

درون من پُلی فرو ریخت که برای رسیدن به

دیشب در نظرم دنیا کوچک می‌شد غم‌ اما بزرگ‌