* “درختِ آبی” هر بار به بهار فکر می‌کرد

هر روز هر ساعت هر دقیقه و هر ثانیه

زندگی، باغِ زیبایی نبود، که وعده داده بودند! تونلِ

کاش در باورِ سنگریزه‌ای در بستر برکه می‌ماندم و

بیا آلبومِ رویاهایمان را آرام آرام ورق بزنیم.  

هیچ کجا نیستی چرا؟ بیشتر که فکر می‌کنم یادم

چراغی‌هایی‌ هستند چشمانت در ظلمات شب آیینه‌های موازی هستند

من، تو را میانِ انبوهی از نشدن‌ها گم کردم

‌من به تو پناه آوردم. همچون پرنده‌ای به لانه‌،