دیرگاهی بود که گَردِ مرگ بر جهان پاشیده بود

سقوط را نه قطره‌های ریز باران می‌دانند نه دانه‌های

پر نمی‌زند پرنده‌ی خیالم دیگر انگار مُرده در آشیانی

چرا باورمان نمی‌شود همیشه دو با دو مساوی نیست؟

١.هیچ تاریکی‌ای نمی‌تواند پاک کند خاطره‌های روشنِ تنیده در

١.واژه های شعرم اسب‌های سرکشی هستند با یال‌هایی افشان

١.نه دریا، در سوگ ماهی‌های مُرده می‌ماند نه آسمان،

دلتنگ شدە بود زمین باران که بارید، به آغوش

چشمی بود مشبک، چوبی رو به روشنایی روز که

نه مرا به یاد خواهد آورد نه لبخندم را