راز دست هایت را بابونه های کوهی می دانند

١.‌آن هنگام که روز خودش را به شب می

آن هنگام که باران بی وقفه می بوسد زمین

١.به آغوش می کشم دلتنگی هایم را سپس نگاهم

١.تنهایی من جام بلور تَرَک خورده‌ای بود که قطره

تو مانندِ تاریکی، مرزی قائل نباش میان من و

١.عصرهایی که مادر قند می‌شکست هق‌هق گریه‌هایش لابه‌لای قندهای

١.آنقدر مُرده‌ایم که هیچ کابوسی ما را از مرگ

١.من به نخستین گناه می‌اندیشم به دستی دراز شده