با اینکه هر زمستان کابوس تبر می‌دید، درخت بهار

گره می‌زنم خودم را به بادبادکی وُ سبکبال، دور

١.روی خط بی جان مرزی پرسیدند نام‌مان را یکی

١.خیلی وقت است که بیداری سرد و لزجی به

به انتها رسیده بودم چون کوچه‌ای بن بست که

داستان کوتاه کفش‌های پاشنه بلند، ازکتاب ((این داستان واقعیت