برای آنها که مهربانی از نگاهشان می‌بارد وُ محبت

یه وقتایی فکر می‌کنی چرا تو شهر به این

به گذشته که فکر می‌کنم، به خانه‌ای که بابا

سی و یکم اردیبهشت ماه که مدرسه‌‌ی پسرم تعطیل

نمی‌دانم تندیسی که من از تو ساختم را دوست‌تر

با تو می‌توانم بارها خم شوم تَرَک بردارم بشکنم

من را بخوان چون اسکله‌ای سنگی که سفیدی‌ِ میان

((برات پیش اومده به یه دلخوشی خیلی خیلی کوچیک

چند روز پیش از عزیزی پرسیدم اولین کلمه‌ای که

دیشب از برخوردِ تندِ عزیزی بواسطه‌ی نقد عملکردم در