چند وقت پیش که برای معاینه‌‌ی آخر جراحم را

روی صندلی می‌نشینم دنیا را می‌گردم تلویزیونم را خاموش

نیکوس عزیز! ما با هم سطرهایی از کتاب تو

سکوت جاری شد چون خونی سرریز از چاقو در

به روزی فکر می‌کنم که نمی‌توانستم تا شروع کارگاه

وقتی بین دو راهی قرار می‌گیری. وقتی نه دلت

  به سکون و سکوت عجیبی که مثل پیله‌ی

تو زندگی گاهی یکهو حس می‌کنی خیلی بی‌پناه شدی،

قرار بود قبل از سفر کتاب “گزارش به خاک

کاش چشم‌هایمان را می‌بستیم بی‌آنکه نگران ساعت‌های پیش رو