تا حالا فکر کرده‌ای؟ زنی که ساعت‌ها به نقطه‌ای

و عشق “استاکر”ی‌ست که انسان را بر قایقی می‌نشاند

دیدار با خود قاب شده بودند درختان مه گرفته

آیا خاک آن آخرین معشوق که تنگ به آغوشمان

چشم‌هام را باز می‌کردم سایه‌ها روی دیوار خزیده‌ بودند

از من گلی اگر بروید لاله‌ی واژگونی‌ست که اشک‌هایش

شکوفا شده بودند گل‌های پامچال و من باز به

روزی مرغ دریایی خواهم شد به وقت زمین لرزه

از دنیا به تو از تو به خودم و

اگر چه دورها نزدیک می‌شوند فرداها، امروز وُ دیروز