دوستت دارم‌های تو را چنان شفاف و زیبا به

گاه ریشه برمی‌کنیم از خاک و به آب می‌سپاریم

آسمان از بی‌ابر بودن می‌ترسد زمین از بی‌حاصل ماندن

از آسمان نوشتم از ابرها و آبی‌های پاشیده میان

چه دردناک است چشم باز کردن، لبخند زدن، حتی

عشقِ رویاییِ من ققنوسی‌ست که در سکوت لب‌هایت می‌میرد

نقشه‌ی مرگی که برای ما کشیده‌ای را ما بارها

ببین دست‌هایم چگونه زیر خاک جوانه می‌زنند و از

هنرمند هزاران درد دارد اما در تمام زندگی خویش