نگاهت می‌کنم! دیدنت نه پنجره می‌خواهد نه خواب نه

شهر به ازدحام خود بازگشته خیابان‌ها آبستنِ دردهای فراموش

آنانچه می‌بینی و آنانچه می‌شنوی و آنانچه دست می‌کشی

از پشت نرده‌ها کسی دست تکان می‌دهد چند پرنده

… و جدا می‌شوم از خویش می‌روم به خراب

اینهمه آب   دریا با اینهمه آب رودخانه با

((دلتنگی))   دلتنگی را نمی‌توان در ایستگاهی پیاده کرد

رازی که به غیرنگفتیم و نگوییم با دوست بگوییم

((معماریِ تن تو تاریخِ انحناست.)) هوشنگ صهبا    

باور کن تو را دوست دارم ، صدای مرا