دوستت دارم‌های تو را چنان شفاف و زیبا به

نمی‌دانم چند وقت است که بصورت پیوسته و مداوم

گاه ریشه برمی‌کنیم از خاک و به آب می‌سپاریم

می‌گویند: ((وقتی قدرتِ درد از ترس بیشتر باشد، تغییر

وقتی انسان آموخت چگونه با رنج‌هایش تنها بماند و

آسمان از بی‌ابر بودن می‌ترسد زمین از بی‌حاصل ماندن

مانده‌ام چطور به اینجا رسیده‌ام؟ چطور برای بدست آوردن

تا همین چند وقت پیش در چنان فضای سمی‌ای

از آسمان نوشتم از ابرها و آبی‌های پاشیده میان

“نوشتن” رفتن در تاریکی است. آگاه شدن به ندانسته‌ها