زمانی برای من اندوه، برادری بود که در

((در باغچه‌ گلی پژمرد. درد به ساقه رسید. ریشه

صدای مرغ‌های عشق می‌آید آن هم لابه‌لای صدای تراشکاری

دلتنگِ بودن دلتنگِ رفتن دلتنگِ هر آنچه میانِ بودن

  دلتنگی هدیه‌ی اون آدماییه که دوسشون داری ولی

امروز عزیزی راجع به سایتم حرف زد. از یکی

  هیچ می‌دانی دیگر از پسِ روزهای خالی بر

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای

جمله‌ای از صادق هدایت مدام در ذهنم تکرار می‌شود.

انگار تمام آنچه دوست داشته‌ام را از من دزدیده‌اند