تهِ یک سری پذیرفتن‌ها، دلخوری کوچکی هست، آخه چرایی

و بالاخره هفدهم مهرماه رسید. تاریخی که گاهی دور

لحظه‌های پُرالتهاب مرا که آغشته به نبض شقیقه‌ای دردآلود

استاد بزرگ شعر سپید معاصر ایران همیشه می‌گوید: ((شعر

‌من به تو پناه آوردم. همچون پرنده‌ای به لانه‌،

از صبح که بیدار می‌شویم با احساس‌های مختلفی درگیریم

در چشم‌های تو اندوهی نشسته که سکوت و سکون

یک سری آدم‌ها هستند که چند نفر در قالب

ساعت چهار و نیم با آلارم گوشی بیدار شدم.

ابرها می‌آیند و می‌روند می‌آیند و می‌روند آبیِ آسمان