من، تو را میانِ انبوهی از نشدن‌ها گم کردم

دیروز عصر یکباره خودم را وسط برنامه‌ای دیدم که

سراغشان را می‌گرفتند. سراغ چشم‌های پرشور، لب‌هایی که می‌شمردند،

یه وقتایی یه تَصَوری داری و بعد یهو وامی‌ری.

سوالی که زمان‌هایی که کم می‌آوردم از خودم می‌پرسیدم

هورمون‌ها، این هورمون‌های لعنتی سر بزنگاه آدم را غافلگیر

  امروز، پل معلقی بود با طناب‌هایی در دو

سند نهالِ سپیدار  با شماره پلاک ٩٢٧٣١ که به

دوست دارم به خودم بگم شهلا دمت گرم. سنگ

نیمه‌ی دوم سال هزار و چهار صد و یک