روز پرمشغله‌ای را گذرانده‌ای. به خودت که می‌آیی، می‌بینی

سرش را برمی‌گرداند، لب‌های باریک و قیطانی‌اش را به

  اصلا باورم نمی‌شود، مادر بودن چقدر دارد مرا

داستان کوتاه “آخر تعزیه” از مهشید امیرشاهی را خوانده

امید هم عین کوره‌ راه‌های روستاهاست در آغاز راهی

گاهی یک اتفاق، مثل پتکی که به سرت بخورد،

کی فکرش را می‌کرد از دلِ تاریک‌ترین لحظه‌ی شب

گاهی نمی‌توانی برای عزیزترین‌هایت قدمی برداری. نمی‌توانی باری از

شاید کابوسی هستیم که کودکی را به فریاد وا

خانه پدری که بودیم، عاشق شب‌هایی بودیم که یکهو