خیلی وقت‌ها بدون اینکه متوجه باشیم بصورت ناخوداگاه فعالیت‌هایی

گاهی دیگر توان درد کشیدن ندارم. آنقدر رگباری و

خواب دیدم ما را بریدند و به کارخانه چوب‌بری

تا حالا شده کسی را آنقدر دوست داشته باشی،

گاهی می‌نویسم تا فراموش نکنم، یادم بماند که چگونه

کارگران سرزمینم با پتوی از آفتاب! همینقدر بی‌توقع، نامرئی

  دیشب که ساعت نُه شب داشتم برمی‌گشتم، همان

گاهی بند، بند، بند، بندِ وجودت می‌خواهند از هم جدا شوند

یک روز دیگر هم گذشت با همه‌ی لذت‌ها و