عشقی که گمان می‌کردم به من شور زندگی خواهد

هر روز زنی از من جدا می‌شود. برای خودش

و نام دیگر من “درد” است و درد خاکستری‌ست

  شاید چشمه‌ای بجوشد از خوابِ پرستویی که از

ما کولیان همیشه آواره‌ در وطن شدیم ما دلدادگانِ

  وقتی غمگین بودم، وقتی دلم می‌گرفت، وقتی تنهایی

و ما بی‌آنکه بدانیم در حال کامل کردن یکدیگر

.اینجا دست‌هایی پشت پرده‌اند پرده‌ای که از تکه‌پاره‌های روانمان

هیچ چیز بُرنده‌تر از شهوتِ مرگ، میان روزهای کُندِ

گاه شهر، چقدر خالی‌ست! و شعر، سرزمین دوری‌ست در