ستاره را بر زخمم مالیدم همچون مداد پاکن آن‌گاه

تقدیم به هر کدام از شما که در درونتان

اندکی از من غمگین می‌کند جهان را اندکی از

چه کسی می‌فهمد درد غنچه را به هنگام شکفتن.

نه آدمم، نه گنجشک اتفاقی کوچکم هر بار می‌افتم

* نه نمی‌توانی جلوی آمدنم را بگیری می‌توانی جاده‌ها

* تو مرده‌ای آسمان مرده پرنده‌ی مست حواست هست

زیر مجموعه‌ی خودم هستم مثل مجموعه‌ای که سخت تهی‌ست

از نفرتی لب‌ریز   ما نوشتیم و گریستیم ما

مرا به شگفتی وامی‌داری، وقتی می‌گویی فراموشم می‌کنند. مرا