اشعاری از لنگستون هیوز: ((سیاه همچون آفریقای خودم))  

.و مثل حرفی افتاده از تن جمله‌ای که می‌خواست

جایی میان قلب هست که هرگز پُر نمی‌شود یک

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری

می‌اندیشم به آن کس که گم کرده است آنچه

شعر در خیابان راه می‌رود. افسوس که بسیاری از

بار دیگر به هم خواهیم رسید در دریاچه این

٭از همه‌ چيز تنها اندكي مي‌ماند. از پل بمباران‌