یادداشتی بر کتاب هَرَس نوشته‌ی نسیم مرعشی جهان این‌گونه

١.خاک که پناهگاه امن همه‌ی ماست، بعد از مرگ

  ١.بوسه ای ممنوعه بود همه ی آنچه بر

راز دست هایت را بابونه های کوهی می دانند

١.‌آن هنگام که روز خودش را به شب می

آن هنگام که باران بی وقفه می بوسد زمین

١.به آغوش می کشم دلتنگی هایم را سپس نگاهم

١.تنهایی من جام بلور تَرَک خورده‌ای بود که قطره

تو مانندِ تاریکی، مرزی قائل نباش میان من و

١.عصرهایی که مادر قند می‌شکست هق‌هق گریه‌هایش لابه‌لای قندهای