خیالم را ورق می‌زنم تو را خودم را و

دست کشیدم بر لبه‌ی تیزِ احساسی گم‌شده در کوچه‌ای،

  دستی پرواز را از همه‌ی آبی‌ها کنده‌ و

مِدِه‌آیِ درون تو! باید عشق را، از مردمک چشم‌هایت

من همان خانه‌ی متروکم. همان پنجره‌ی بی‌پرده، همان عطر

آن هنگام که به دنبال مشتی واژه از خواب

من از میان زخم‌هایم روییدم چون گلی در شکاف

٭باش حتی دور چون پاره ابری بر فراز سر.

٭باید هنوز دستی برای گرفتن دست‌هایت باشد. چشمی، برای

٭باید بر بالِ نسیم نشسته باشی که اینگونه در