تو اما زخمی‌ هستی که هر روز اندوه بر

به تو فکر می‌کنم و به عشقی که تو

در کوچه‌باغ‌ِ شعرهایم واژه‌ها به تو می‌اندیشند. سطرها از

با شعرهایم برج سکوت را می‌شکنم. با اندیشه‌ام از

افقِ روشن   روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا

برای آلبر کامو: گاه سایه‌ می‌شویم بی‌صورت، بی‌چشم، بی‌دهان

((در باغچه‌ گلی پژمرد. درد به ساقه رسید. ریشه

دلتنگِ بودن دلتنگِ رفتن دلتنگِ هر آنچه میانِ بودن

  هیچ می‌دانی دیگر از پسِ روزهای خالی بر

انگار تمام آنچه دوست داشته‌ام را از من دزدیده‌اند