قد یک دنیا خسته‌م. ولی قابل پیش‌بینی بود این

تا حالا برات پیش آمده برای احترام و بنابر

دو سال و یک ماه و ٢٧ روز و

امشب آدم‌هایی را در جایگاهی دیدم که آرزو داشتم

شب‌های زیادی به تاریکی آسمانِ پشت این نرده‌ها و

و من امشب چشم در چشم رویایی شدم که

  پاره‌ای دردیم، من وُ تو تیر و کمندیم،

کمی راه می‌روم توی خانه. با خودم حرف می‌زنم.

آسمان آبی با پاره‌های ابر، پشت پنجره‌ای باران خورده،

شب یلدا هم گذشت. مثل همه‌ی شب‌های یلدای دیگر.