ساعت دو و بیست و شش دقیقه‌ی روز شنبه

خیابانی باران خورده‌ هستم با ماشین‌های پارک شده در

تنها او بود که جامه به تن داشت و

نمی‌دانم مریض بودن سخت‌تر است یا پرستاری کردن، شاید

این روزها هر چقدر هم تلاش می‌کنیم، زخم‌هایمان را

حجم گوشی پر شده بود. نه فایل صوتی و

و تو روزی بزرگ خواهی شد. آنقدر که در

روز عجیبی بود. و برای شروعِ هفته، سطح انرژی