در سفر دو ساعته‌ای با قطار دوباره به تماشای

چند بیت از یک مثنوی از کتاب “به احترام

صبور مثل درختی که در آتش می‌سوزد و توان

دیدار نهانی: دروازه‌ی خانه را بسته بودم و چفت

.دلتنگی‌های آدمی را باد ترانه‌ای می‌خواند، رویاهایش را آسمان

راستی را… راستی را که به دوران سخت ظلمانی

.هوای تازه جلو خودم را نگاه کردم در جمعیت

.برای کشیدن یک پرنده اول باید یه قفس کشید

ممکن است امشب بمیرد با سوختگی سینه‌ی کُتش از