تا دم صبح پنجره‌ی بالکن باز بود. پشه‌ها تو

بالاخره ساعت ٩ صبحِ شنبه ٢٩ اردیبهشت ماه رسید.

روزهای پایانی اردیبهشت را می‌گذرانیم. اردیبهشت سال ٤٠٢، اکثر

قطعه‌ای را باید می‌نواختیم. تا روز قبل از اجرا

گاهی سهم ما بوسه‌ای‌ست بر خاطره‌ای دور آنقدر دور

گاهی فکر می‌کنم زنجیرهایی که اجزاء هستی رو به

باورم به تو به نازک دیوارِ واقعیت که خورد

من برای اینکه حال خوش داشته باشم، باید دوز

می‌گویند: هر شروعی، پایانی دارد. تو چرا خزان بی‌‌پایانی

امروز یاد گرفتم که نگذارم تفکر، جهان‌بینی و نگرش