تا حالا فکر کرده‌ای؟ زنی که ساعت‌ها به نقطه‌ای

  اینکه دهه‌ی سی و چهل زندگیت، برخلاف جریان

و عشق “استاکر”ی‌ست که انسان را بر قایقی می‌نشاند

دیدار با خود قاب شده بودند درختان مه گرفته

گاهی فکر می‌کنم این حجم از پراکنده‌کاری دارد از

آیا خاک آن آخرین معشوق که تنگ به آغوشمان

دارم آرام آرام می‌پذیرم که پسرم هم مثل همه‌ی

چشم‌هام را باز می‌کردم سایه‌ها روی دیوار خزیده‌ بودند

از من گلی اگر بروید لاله‌ی واژگونی‌ست که اشک‌هایش

جمله‌اش تکاندهنده بود برایم. چند ساعتی درگیرش بودم. فکر